دیروز به اتفاق خانواده در راهپیمایی بیست و دو بهمن حضور یافتیم.من با همه وجود کثرت حضور مردمی را لمس کردم.آنقدر جمعیت آمده بود که حرکت را با مشکل مواجه می کرد.راستی این کدام عامل است که بعد از سی سال اینگونه مردم را در صحنه نگه داشته است؟این سوال بسیار مهم است و باید با تامل و عمیق بدان پاسخ داد.اما به نظرم می آید که روحیه خود باوری و امید که انقلاب در مردم ایران دمید آنها را به این نتیجه رسانده که هیچ قله ای نیست که نتواند توسط ملت مسلمان ایران فتح نشود.تا چندی پیش در همین کشور تعمیر یک قطعه هواپیما برای ما منطقه ممنوعه بود اما اینک ما علی رغم تحریمها و قطعنامه ها به تعبیر رئیس موسسه پژوهشهای ملی فرانسه هر شش ماه یکبار جهان را شگفت زده می کنیم و به پیچیده ترین فناوریها دست می یابیم و حتی آنها را ارتقاء می دهیم.به عبارتی همه این دستاوردها ی خرد و کلان حاصل همین روح عزت طلب و استقلال خواه و توانمند است که امام (ره) معمار کبیر انقلاب مجدد و محیی آن بودند.این حضور یک پیام بسیار روشن دارد وآن حمایت بی دریغ مردم از انقلاب و جمهوری اسلامی و مسئولین است مادامی که بر این دستاورد انقلاب پای بفشرند و از مسیر عزت و استقلال حقیقی خارج نشوند.